Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΗ ΘΛΙΨΗ .

ΚΑΙ αυτη τη στιγμη που προσπαθεις να παραμυθιαστεις και να κανεις πρωτοχρονια , ερχονται
ΟΙ ΕΠΙΣΗΜΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ , ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ , και σου λενε πως απο αποψε πρεπει να κρατας αποδειξεις ...υπευθυνοι γραφειοκρατες που σε τρομοκρατουν

και ΡΕ ΑΛΗΤΕΣ , εγω ο ανεργος συμφωνα με ολα τα εγγραφα και την Εφορια , αλλα εργαζομενος συμφωνα με τον ΟΑΑΑΕΔ , μετα 20 χρονια δουλειας , τι θα γραφω στο καρνε μου ?
ΤΣΙΓΑΡΑ 5 ευρω απο την γρια μανα μου ?

αλλα ηγγικεν γαρ !!! Σεις δεν ακουτε το θορυβο ....αλλα ερχονται σαν σαρκοφαγες θωρακισμενες εριννυες , η ΟΡΓΗ ΜΑΣ ...

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009

Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΟΥ BLOG και ΥΜΝΟΣ ΣΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΔΑΣΚΑΛΕΣ

Πραγματικα ειχα γοητευθει στην πρωτη αναγνωση του ποιηματος "Τελευταιος Σταθμος "
ο β παγκοσμιος πολεμος εχει τελειωσει , ελληνες και αλλοι σε ιταλικο λιμανι περιμενουν να ταξιδεψουν , ο ποιητης πισω στην ελευθερη Ελλαδα . οι μνημες ομως ενος τετοιου πολεμου ειναι τοσο ανακατεμενες ...λυτρωση , πονος , εκδικηση , απαισιοδοξο μελλον , πραγματικοι ηρωες λησμονηθεντες , ψευτικοι ηρωες ωραιοποιουνται .......
μεσα στο χαος αυτο ο Σεφερης συνθετει αυτο το ποιημα . Διαβαζοντας και ξαναδιαβαζοντας το ποιημα , αρχιζει η επεξεργασια του , οι αναφορες , η επιλογη των λεξεων .
μια απο τις λεξεις που χρησιμοποιει ο σεφερης ειναι " μνησιπημων πονος "

Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη
δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωυτανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει~
στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο
μνησιπήμων πόνος.

Αυτο ειναι το κομματι , κι εδω υπαρχει αυτη η λεξη . πανεμορφη ελληνικη λεξη . ομως ολοκληρος ο στιχος " σταζει την μερα , σταζει στον υπνο , μνησιπημων πονος "
η φραση καπου φαινεται γνωστη , ημουν τελειοφοιτος λυκειου , θετικης κατευθυνσης ,
πηγα στην αγαπημενη μου φιλολογο { Θεε μου , τι πανεμορφα πλασματα ηταν αυτες οι παλιες δασκαλες , καλη της ωρα , οπου και ναναι ...} και την ρωτησα .
Αφου μου γκρινιαξε σαν θεια , αγαπημενη .....Νικολακη μου , τι ηθελες μ αυτους { τους θετικους } εσυ ησουν για κλασσικη παιδεια , μαιευτικα και απλα μου εβγαλε το γεγονος και τον συγγραφεα , και μετα ειπε .....τραβα τωρα να διαβασεις τον Αισχυλο , και αυριο θα μου πεις ..
Υπαρχουν σημερα τετοιοι φιλολογοι ? πως θα φτιαξει κανεις παιδεια , χωρις τετοιους ανθρωπους ? οι δασκαλοι κανουν τα σχολεια , οι καλοι γιατροι τα νοσοκομεια , οι φιλοστοργοι νοσηλευτες σωζουν ζωες . απλα πραγματα ....

πηγαινοντας στον Αισχυλο , διεκρινα πιο καλα την συγγενεια του ποιηματος του Σεφερη με μια αλλη επιστροφη . Ναι ο Αγαμεμνων ειχε νικησει στην Τροια ,μα λυτρωση δεν υπηρχε ....
αντιθετα υπηρχε οργη δεκαχρονη . η οργη της μανας Κλυταιμηστρας , για τη θυσια της Ιφιγενειας ....

μίμνει γαρ φοβερά παλίνορτος

οικονόμος δολία μνάμων μήνις τεκνόποινος [16].

στάζει δ' ανθ' ύπνου προ καρδίας

μνησιπήμων πόνος [17].

ονειρόφαντοι δε πενθήμονες

πάρεισι δόξαι φέρου-

σαι χάριν ματαίαν [18].

απο τον Αγαμεμνονα του Αισχυλου ...ακριβως μεταφραση " σταζει δ υπνου προ καρδιας , μνησιπημων πονος " κι αμεσως το ποιημα του Σεφερη αποκτα κι αλλη διασταση
Ναι , μια εξοχη λεξη 2000 χρονια μετα , φερνει την εικονα , νικητων πολεμιστων , που ομως πνευματικα μενουν αλυτρωτοι , απο τις χιλιαδες μνημες που κουβαλουν .
αν δεν με ξεγελα η μνημη μου , γιατι ασυστολα εξακολουθω να γραφω απο μνημης , κοιτωντας μονο , ενα παλιο χειρογραφο αρχειο , βρισκω και τη φραση ..

τὸν φρονεῖν βροτοὺς ὁδώ- [στρ. γ.
σαντα, τὸν πάθει μάθος
θέντα κυρίως ἔχειν.
στάζει δ' ἀνθ' ὕπνου πρὸ καρδίας
180 μνησιπήμων πόνος· καὶ παρ' ἄ-
κοντας ἦλθε σωφρονεῖν.
δαιμόνων δέ που χάρις βίαιος
σέλμα σεμνὸν ἡμένων.

ειλικρινα μετεφερα την δικη μου συγχυση , το ανωτερω ειναι απο τον Αγαμεμνονα του Αισχυλου , και η προηγουμενη αρχαια φραση ειναι παλι Αισχυλος { Χοηφορες ισως ? }
ετσι κι αλλοιως η ενοια παραμενει ιδια .
Πικρες μνημες σταζουν συνεχως , κουβαλωντας ενα πληθος συναισθηματων οπως ο πονος και η εκδικηση . ποιος αραγε κοιμισμενος συνειρμος , με εκανε να βαφτισω ετσι το μπλογκ ?

υγ 1 . οποιος δυναται ας διορθωσει τα κακως κειμενα ..
υγ 2 . θεωρω το γραψιμο σαν μια διαδικασια εν τω γεννασθε ...οποτε μπορω , οπως τωρα αφηνω το κειμενο ως εγραφη ....καθοτι θα ηταν ευκολο με την χρηση της τεχνολογιας να βρω που ταιριαζει το ενα και που το αλλο .
επειδη θεωρω οτι το νοημα του κειμενου δεν αλλαξε , το δημοσιευω ως εχει

ΕΛΥΤΗΣ: ΠΟΛΛΑ ΔΕ ΘΕΛΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!

τιποτε δεν θελει ...οτι του δινουν τα υλικα απο τα οποια πλαστηκε
οτι του δινει το χωμα και η γη , κι οτι του δινει ο ουρανος

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2009

Una Furtiva Lagrima - Enrico Caruso 1904

ναι , ειναι ο Ενρικο Καρουζο ....1904 εγινε η ηχογραφηση . Στο κερι , οπως γινοταν τοτε ...μετα εκμαγειο , το λιωμενο ελαστικο , ο δισκος , το γραμμοφωνο και το κουρδισμα . δεν χρειαζοταν καθολου ηλεκτρικο ρευμα
106 χρονια πισω ....

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009

Μαρίζα Κωχ Νέα Μαινεμένη

τι ομορφο τραγουδι ....καθως μισοθυμασαι πραγματα γυρνωντας μετα απο καιρο

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2009

Best Of Andrei Tarkovsky Tribute

..........To κακο ειναι οτι οι πεθαμενοι φιλοι αυξανονται συνεχως.....

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

BALDERRAMA -- MERCEDES SOSA --- HGPD

ποσο βουβος απομεινε ο κοσμος ....Στο καλο κι ευχαριστω τη ζωη που με αξιωσε να την απολαυσω σε ζωντανες συναυλιες
σσσσσσσσσσσ !!!!!!!!!!!

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2009

Savina Yannatou - Σμυρναίικο Μινόρε

μνημες πολυτιμες σε φτηνα περιτυλιγματα ξεπουλιουνται στα παλιατζικα ...Η ληθη θριαμβευει , μα και μεις γρηγορα αρματωνουμε καραβι , σαν μια μικρη κιβωτο γερη και δυνατη να σχισει τα σκοταδια των επερχομενων Μεσαιωνονων ....τιποτε δεν θα παει χαμενο

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2009

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ

ΚΑΙ ἐπέστρεψα ἐγὼ καὶ εἶδον σὺν πάσας τὰς συκοφαντίας τὰς γενομένας ὑπὸ τὸν ἥλιον· καὶ ἰδοὺ δάκρυον τῶν συκοφαντουμένων, καὶ οὐκ ἔστιν αὐτοῖς παρακαλῶν, καὶ ἀπὸ χειρὸς συκοφαντούντων αὐτοῖς ἰσχύς, καὶ οὐκ ἔστιν αὐτοῖς παρακαλῶν. 2 καὶ ἐπῄνεσα ἐγὼ σὺν πάντας τοὺς τεθνηκότας τοὺς ἤδη ἀποθανόντας ὑπὲρ τοὺς ζῶντας, ὅτι αὐτοὶ ζῶσιν ἕως τοῦ νῦν· 3 καὶ ἀγαθὸς ὑπὲρ τοὺς δύο τούτους ὅστις οὔπω ἐγένετο, ὃς οὐκ εἶδε σὺν τὸ ποίημα τὸ πονηρὸν τὸ πεποιημένον ὑπὸ τὸν ἥλιον. 4 Καὶ εἶδον ἐγὼ σὺν πάντα τὸν μόχθον καὶ σὺν πᾶσαν ἀνδρείαν τοῦ ποιήματος, ὅτι αὐτὸ ζῆλος ἀνδρὸς ἀπὸ τοῦ ἑταίρου αὐτοῦ· καί γε τοῦτο ματαιότης καὶ προαίρεσις πνεύματος. 5 ὁ ἄφρων περιέβαλε τὰς χεῖρας αὐτοῦ καὶ ἔφαγε τὰς σάρκας αὐτοῦ. 6 ἀγαθὸν πλήρωμα δρακὸς ἀναπαύσεως ὑπὲρ πληρώματα δύο δρακῶν μόχθου καὶ προαιρέσεως πνεύματος. 7 Καὶ ἐπέστρεψα ἐγὼ καὶ εἶδον ματαιότητα ὑπὸ τὸν ἥλιον. 8 ἔστιν εἷς, καὶ οὐκ ἔστι δεύτερος, καί γε υἱὸς καί γε ἀδελφὸς οὐκ ἔστιν αὐτῷ· καὶ οὐκ ἔστι πειρασμὸς τῷ παντὶ μόχθῳ αὐτοῦ, καί γε ὀφθαλμὸς αὐτοῦ οὐκ ἐμπίπλαται πλούτου. καί τίνι ἐγὼ μοχθῶ καὶ στερίσκω τὴν ψυχήν μου ἀπὸ ἀγαθωσύνης; καί γε τοῦτο ματαιότης καὶ περισπασμὸς πονηρός ἐστι. 9 ἀγαθοὶ οἱ δύο ὑπὲρ τὸν ἕνα, οἷς ἐστιν αὐτοῖς μισθὸς ἀγαθὸς ἐν μόχθῳ αὐτῶν· 10 ὅτι ἐὰν πέσωσιν, ὁ εἷς ἐγερεῖ τὸν μέτοχον αὐτοῦ, καὶ οὐαὶ αὐτῷ τῷ ἑνί, ὅταν πέσῃ καὶ μὴ ᾖ δεύτερος ἐγεῖραι αὐτόν. 11 καί γε ἐὰν κοιμηθῶσι δύο, καὶ θέρμη αὐτοῖς· καὶ ὁ εἷς πῶς θερμανθῇ; 12 καὶ ἐὰν ἐπικραταιωθῇ ὁ εἷς, οἱ δύο στήσονται κατέναντι αὐτοῦ, καὶ τὸ σπαρτίον τὸ ἔντριτον οὐ ταχέως ἀπορραγήσεται. 13 ᾿Αγαθὸς παῖς πένης καὶ σοφὸς ὑπὲρ βασιλέα πρεσβύτερον καὶ ἄφρονα, ὃς οὐκ ἔγνω τοῦ προσέχειν ἔτι· 14 ὅτι ἐξ οἴκου τῶν δεσμίων ἐξελεύσεται τοῦ βασιλεῦσαι, ὅτι καί γε ἐν βασιλείᾳ αὐτοῦ ἐγενήθη πένης. 15 εἶδον σὺν πάντας τοὺς ζῶντας τοὺς περιπατοῦντας ὑπὸ τὸν ἥλιον μετὰ τοῦ νεανίσκου τοῦ δευτέρου, ὃς στήσεται ἀντ᾿ αὐτοῦ· 16 οὐκ ἔστι περασμὸς τῷ παντὶ λαῷ, τοῖς πᾶσιν, ὅσοι ἐγένοντο ἔμπροσθεν αὐτῶν· καί γε οἱ ἔσχατοι οὐκ εὐφρανθήσονται ἐν αὐτῷ· ὅτι καί γε τοῦτο ματαιότης καὶ προαίρεσις πνεύματος. 17 Φύλαξον τὸν πόδα σου, ἐν ᾧ ἐὰν πορεύῃ εἰς οἶκον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐγγὺς τοῦ ἀκούειν· ὑπὲρ δόμα τῶν ἀφρόνων θυσία σου, ὅτι οὐκ εἰσὶν εἰδότες τοῦ ποιῆσαι κακόν.


Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009

Σάββατο, 30 Μαΐου 2009

Μικραίνει ο κόσμος κι η θάλασσα γίνεται κήπος.
Στερεύει το φως στις γυμνές αποβάθρες. Μ' ασβέστη
σκεπάζουν τα δάκρυα. Σεντόνι λευκό χειρουργείου
σκεπάζει τ' ανήσυχα χέρια.

Μικραίνει ο κόσμος μα εσύ, ματωμένη καρδιά μου, πολύκαρπο ρόδι,
και πάλι μαζί σου με πας ταξιδιώτη για ναυάγιο και πάλι
και πάλι σκιρτάς σαν πουλί μες στο χιόνι, σαν ελπίδα αιχμαλώτου.

Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009

Alexandra Leaving

Poetry Night - Just Read
A Poetry Study of Translation and Influence. Cavafy, Durrell and Cohen

"Alexandra Leaving"
Leonard Cohen
2001 from Ten New Songs

Suddenly the night has grown colder.
The god of love preparing to depart.
Alexandra hoisted on his shoulder,
They slip between the sentries of the heart.

Upheld by the simplicities of pleasure,
They gain the light, they formlessly entwine;
And radiant beyond your widest measure
They fall among the voices and the wine.

It’s not a trick, your senses all deceiving,
A fitful dream, the morning will exhaust –
Say goodbye to Alexandra leaving.
Then say goodbye to Alexandra lost.

Even though she sleeps upon your satin;
Even though she wakes you with a kiss.
Do not say the moment was imagined;
Do not stoop to strategies like this.

As someone long prepared for this to happen,
Go firmly to the window. Drink it in.
Exquisite music. Alexandra laughing.
Your first commitments tangible again.

And you who had the honor of her evening,
And by the honor had your own restored –
Say goodbye to Alexandra leaving;
Alexandra leaving with her lord.

Even though she sleeps upon your satin;
Even though she wakes you with a kiss.
Do not say the moment was imagined;
Do not stoop to strategies like this.

As someone long prepared for the occasion;
In full command of every plan you wrecked –
Do not choose a coward’s explanation
that hides behind the cause and the effect.

And you who were bewildered by a meaning;
Whose code was broken, crucifix uncrossed –
Say goodbye to Alexandra leaving.
Then say goodbye to Alexandra lost.

Say goodbye to Alexandra leaving.
Then say goodbye to Alexandra lost.




The God Abandons Antony
As translated in Lawrence Durrell’s Novel “Justine (1957):

When suddenly at darkest midnight heard,
The invisible company passing, the clear voices,
Ravishing music of invisible choirs-
Your fortunes having failed you now,
Hopes gone aground, a lifetime of desires
Turned into smoke. Ah! Do not agonize
At what is past deceiving
But like a man long since prepared
With courage say your last good-byes
To Alexandria as she is leaving.
Do not be tricked and never say
It was a dream or that your ear misled,
Leave cowards their entreaties and complaints,
Let all such useless hopes as these be shed,
And like a man long since prepared,
Deliberately, with pride, with resignation
Befitting you and worthy of such a city
Turn to the open window and look down
To drink past all deceiving
Your last black rapture from the mystical throng,
And say farewell, farewell to Alexandria leaving.


The god forsakes Antony
Constantine P. Cavafy (1911)

When suddenly, at the midnight hour,
an invisible troupe is heard passing
with exquisite music, with shouts --
your fortune that fails you now, your works
that have failed, the plans of your life
that have all turned out to be illusions, do not mourn in vain.
As if long prepared, as if courageous,
bid her farewell, the Alexandria that is leaving.
Above all do not be fooled, do not tell yourself
it was a dream, that your ears deceived you;
do not stoop to such vain hopes.
As if long prepared, as if courageous,
as it becomes you who have been worthy of such a city,
approach the window with firm step,
and with emotion, but not
with the entreaties and complaints of the coward,
as a last enjoyment listen to the sounds,
the exquisite instruments of the mystical troupe,
and bid her farewell, the Alexandria you are losing.


The poem refers to Plutarch's story that, when Antony was besieged in Alexandria by Octavian, he heard the sounds of instruments and voices, which made its way through the city, and then passed out; the god Bacchus (Dionysus), Antony's protector, was deserting him.
Ref:
http://users.hol.gr/~barbanis/cavafy/antony.html

Original Greek – Cavafy was greek.
Απολείπειν ο θεός Αντώνιον
Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές --
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)



Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

NIKOS XILOYRIS - EVALE O THEOS SHMADI

και γω σαν τρελλος ξαναγυρναω πισω , ν ανταμωσω τη πρωτη ποιηση της ζωης μου

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Τελικα θα στειλουν τον ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟ στη Χαγη ?


Ρητορικο ερωτημα . θα δικαστει ποτε ο Αβραμοπουλος ως ηθικος αυτουργος και μια πλειαδα γιατρων ως φυσικοι αυτουργοι , κατηγορουμενοι ως αιτια πολλαπλων θανατων ιδιαζοντως απεχθεις ? και μεις οι απλοι ανθρωποι που γινομαστε ακουσιοι δολοφονοι ? πεθαινει δικος μου ανθρωπος , δεν εχει σειρα στη λιστα , πληρωνω , παιρνει αμεσως σειρα , καποιος αλλος χανει την δικια του , και πεθαινει εκεινος ο αγνωστος ....

για τον ηθικο εκβιασμο της συνειδησεως μου , ποιος θα τιμωρηθει εκτος εμου ?



ειναι ολα τοσο ωμα , που δεν αντεχω να τα βλεπω καν γραμμενα

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2009

καρυωτακης .


ΒΡΑΔΥ

Τα παιδάκια που παίζουν στ' ανοιξιάτικο δείλι
μια ιαχή μακρυσμένη --
τ' αεράκι που λόγια με των ρόδων τα χείλη
ψιθυρίζει και μένει,


τ' ανοιχτά παραθύρια που ανασαίνουν την ώρα,
η αδειανή κάμαρά μου,
ένα τραίνο που θα 'ρχεται από μια άγνωστη χώρα,
τα χαμένα όνειρά μου,

οι καμπάνες που σβήνουν, και το βράδυ που πέφτει
ολοένα στην πόλη,
στων ανθρώπων την όψη, στ' ουρανού τον καθρέφτη,
στη ζωή μου τώρα όλη...

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2009

ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΛΟΓΟ


Στον τοίχο που ανατρίχιασε κι όλη μου την αφή γύρισε πίσω ιστορημένη σε άλογο κόκκινο άκουγα τον καλπασμό τλακ-τλακ μέσα στον άλλο κόσμο:

- Ε που πας Γυναίκα με το μυτερό καπέλο και άλλο δεν αντέχω

- Στις τζιτζιφιές τις κόκκινες πηγαίνω και στα κρεμαστά νερά που βαφτισμένον σ' έχω

- Έφτασαν άνθρωποι κακοί κι από τα χρόνια μου έκλεψαν μια μέρα

- Είναι ο αέρας περαστός εκεί και μένουν οι κακοί από πέρα

- Δώσε φιλάκι του Χριστού στο πιο μικρό λουλούδι πες να με θυμάται

- Πως μίκρυνε θα πω η αυλή και το παιδί που σ' έκοψε κοιμάται

- Μαστόροι εσείς και παραγιοί φέρτε μου έναν κουβά με ασβέστη

- Κι εγώ πηγαίνω του Θεού να πω Γειά κι αληθώς Ανέστη.

Start